پاسخ بدهید آقای رییس جمهوری

علیرضا داودنژاد به خاتمی نوشت

پاسخ بدهید آقای رییس جمهوری

علیرضا داوودنژاد کارگردان فیلم بچه‌های بد روز گذشته از کانادا در اعتراض به سیاست‌های وزارت ارشاد و صدا و سیما نامه‌ای خطاب به رییس جمهوری نوشته است. داوودنژاد در این نامه از آقای خاتمی خواسته است تا به معضل سینمای ایران بیشتر توجه شود. متن نامه چنین است:

آیا باور دارید که وسایل ارتباط جمعی به خصوص بخش سمعی و بصری آن موثرترین ابزارهای قدرت هستند؟ آیا قدرت تعیین کننده‌ای را در مناسبات بین المللی می‌شناسید که دارای ماهواره شبکه‌های تلویزیونی، ویدیویی و مطبوعات پرتیراژ نباشد؟ آیا شما مسئول کسب قدرت برای کشور ایران هستید؟ آیا شما از گفتمان سینما با وسایل ارتباط جمعی باخبر هستید؟ آیا شما از نقش فیلم‌های سینمایی مورد علاقه مردم در توسعه نفوذ وسایل ارتباط جمعی باخبر هستید؟ آیا شما می‌دانید که سالن سینما، بزرگ‌ترین و مهم‌ترین نهاد تحقیقاتی در مطالعه احوالات اجتماعی و روانی مردم است؟ آیا قبول دارید که اصلی‌ترین شگردهای ارتباط سمعی و بصری در سالن سینماست که شناخته می‌شود؟ آیا می‌دانید بدون حضور مردم در سالن‌ها رابطه مستقیم وسایل ارتباط جمعی با مردم قطع می‌شود؟ آیا قبول دارید برای درخت وسایل ارتباط جمعی – سمعی، بصری – سینما به منزله ریشه است؟ آیا در جریان هستید که در جهان پرتجربه در علوم اجتماعی و سیاسی بین سینما و ماهواره یک نوع مدیریت مشترک و هماهنگ کننده وجود دارد؟ آیا باور دارید که رمز موفقیت این جماعت، باورپذیری در سینما و تلویزیون و آثار ویدیویی آنهاست؟ آیا شما از مهارت علمی، فنی و انسانی سینمای جهان در تشخیص و تعیین ذائقه مردم در شگفت نیستید؟ آیا شما از مهارت بازیگران خارجی در ایفای نقش‌های باورپذیر به تعجب نمی‌افتید؟ آیا آخرین فیلم مارلون براندو را دیده‌اید؟ آیا به ادبیات تصویری اندیشیده‌اید؟ آیا از تفاوت فوق و فن ادبیات نوشتاری و شگردهای بیانی فیلمنامه نویسی جدید خبر دارید؟ آیا شما به دستور زبان دیالوگ نویسی در سینما و تفاوت آن با صرف و نحو ادبی و رسمی و دانشگاهی فکر کرده‌اید؟ آیا شما از تاریخ تحول لنز و دوربین و شگردهای تصویری در سینما هیچ اطلاعی دارید؟ آیا گاهی به ارتباط تاریخ تحول شگردهای سینمایی با تحولات فکری جهان معاصر اندیشیده‌اید؟ آیا فیلم «قصه‌های عامیانه» را دیده‌اید؟ آیا باور دارید که تجربیات سینما در ارتباط با انبوه مردم زمینه ساز توسعه هنرهای دیگر است؟ آیا به رابطه سینما با شعر، داستان نویسی، هنرهای تجسمی، ادبیات نمایشی، بازیگری، صحنه آرایی، موسیقی، نور و صدا فکر کرده‌اید؟ آیا باورتان می‌آید که بدون سینمای موفق نمی‌توان وسایل ارتباط جمعی موفق داشت؟ آیا می‌توانید قبول کنید که در صورت ورشکستگی در مقابل ماهواره‌ها، سینما و ویدیو خارجی همچنان نمی‌توان از ایران و استقلال و آزادی و خلاقیت و تولید و ابتکار و توسعه و ساختن ایرانی فرهنگی دم زد؟ شما چند منبع برای تامین سرمایه در سینما می‌شناسید؟ آیا جز حکومت، مردم و خارج از کشور منابع دیگری برای تامین سرمایه وجود دارد؟ سرگذشت سینمایی که به پسند مسئولان می‌اندیشید چه شد؟ آیا جز به تامین مالی برای بعضی سفارش گیرندگان و بازماندن انبوهی چک و سفته به گردن سینمای ملی و روی گردان کردن مردم از سینما حاصل دیگری هم داشت؟

آیا از چنین سینمای مقلد و کپی بردار می‌توان توقع ریشه بودن برای درخت وسایل ارتباط جمعی – سمعی و بصری را داشت؟

از سوی دیگر جشنواره خارجی به عنوان ضمانت سرمایه گذاری خارجی، ما را به کجا می‌برد؟ آیا فیلم‌هایی که سرمایه گذاری خارجی می‌شود در جلب تماشاگر داخلی موفق است؟ آیا گرایش عمده سینمای ایران به سینمای جشنواره‌ای ما را از بازار داخلی خودمان محروم نخواهد کرد؟ در غیاب تولیدات داخلی چه فیلم‌هایی در ایران نمایش داده خواهد شد؟ آیا آقای رییس جمهوری قبول دارید که مصلحت کشور در حفظ بازار داخلی و انتخاب مردم به عنوان اصلی‌ترین منبع تامین سرمایه است؟ آیا شما برای این استدلال مرموز که چنین سینمایی را محکوم به سقوط هنری و اخلاقی می‌داند پاسخ مناسبی دارید؟ آیا شما این استدلال کنندگان را می‌شناسید؟ و از رابطه آنها با سینمای ورشکسته دولتی اطلاع دارید؟ و آیا نقطه ضعف این استدلال را می‌دانید؟ شما آیا از تفاوت نسل تازه تماشاگران ایرانی با تماشاگران معمول در سینمای دنیا باخبر هستید؟ آیا شاهد نبوده‌اید که تماشاگران ایرانی در قید و بند کلیشه‌های رایج برهنگی و خشونت و سوپر استار نیستند و برای فیلمی که برخوردار از شخصیت پردازی زنده، دیالوگ نویسی محاوره، میزانسن آشنا و دکوپاژ و ریتم و ساختمان باورپذیر بوده علی رغم دوری از کلیشه‌های رایج پول پرداخته است؟ آیا قبول دارید که الفبای هنر خاص هر ملتی در انعکاس واقعیات روزمره و جاری همان مردم شکل می‌گیرد؟ آیا قبول دارید که تا الفبای سینمای ملی را نیازموده‌ایم و نیافته‌ایم به جمله سازی و عتاب و خطاب نمی‌توانیم فکر کنیم؟ آیا شما از فرصتی که برای سینمای ایران پیش آمده است تا در غیاب فیلم خارجی به تعاریف ویژه خود از نمایش، شخصیت پردازی و متن، دست یابد باخبرید؟ آیا به اندازه لازم و کافی به آن حساس هستید؟ آیا از این که محصولات چنین سینمایی در دوران شما با تبعیض و توهین و تحقیر مواجه شود ناراحت می‌شوید؟ معمولاً وقتی شما در چنین شرایطی ناراحت می‌شوید چه می‌کنید؟ دعا می‌خوانید؟ از خداوند طلب کمک می‌کنید؟ و ... پاسخ بدهید آقای رییس جمهوری. خواهش می‌کنم مستقیماً پاسخ بدهید. شما دو دوره به ملت قول داده‌اید. کاری بکنید.